Baina... noiz hasi zen mugikortasun iraunkorra delako hori?
Hirurogeiko urteetan izan zen. Orduan hasi
ziren garraioaren eredua eta bide-azpiegituren
gehitzea zalantzan jartzen zuten lehenengo
kritikak ozenki entzuten. Petrolioaren krisiak
alarma handitu zuen eta zalantza sortu zuen
natur ingurunearen karga-ahalmenari buruz.
Ba ote du mugarik gure planetan dugun garatzeko
erak?
Garapenaren mendebaldeko eredua ingurumenaren
gaineko eragin nabarmenak sortzearen erantzulea
zela “ofizialki” onartu zen
Nazio Batuek Giza Ingurumenari buruz egindako
goi-bileran, Stockholmen, 1972. urtean.
Geroago, 1992an, Lurraren Goi-bilera egin
zen Rio de Janeiron, eta bertan ekin zitzaien
Lurraren berotze orokorrari buruzko lehenengo
nazioarteko elkarrizketei. Horien emaitza,
Kyotoko akordioak izan ziren, 1997an. Rio
de Janeiroko Goi-bileran egiaztatu zen Lurraren
berotze horretan zerikusia zuten alderdi
garrantzitsuenetako bat berotegi-efektua
sortzen duten gasak igortzea zela eta, gas
horiek, gehienetan, motordun ibilgailuen
errekuntzaren ondorio zirela.
“Garapen iraunkorra” kontzeptua
1987. urtean erabili zen lehenengo aldiz,
Brundtland Txostenean. Bertan, garapen iraunkorra
era honetan definitu zen: gizakiek, beren
etorkizuna zalantzan jarri gabe, planetan
existitzea luzatu ahal izateko jarraitu
beharreko garapen mota da. Garapenaren eredu
berriak barnean hartzen ditu giza jardueraren
alor guztiak, baita garraioa ere, jakina.
Garraioa da, hain zuzen ere, ingurumenean
eragin negatiboena sortzen duten alderdietako
bat. 
Alde batetik, baliabide energetiko ugari
kontsumitzen ditu eta, bestaldetik, materia
kutsakorrak sortzen ditu, atmosferara igortzen
direnak eta, gure osasuna kaltetzeaz gain,
berotegi-efektua sortzen dutenak.
Hala ere, ez dugu ahaztu behar garraioa
ezinbesteko elementua dugula ekonomia eta
gizarte esparruetako jardueretarako; eta
garrantzi hori kontuan izanda, formula berriak
bilatu behar dira, garraioa iraunkorrago
bihur dadin.
Gaur egungo joera lurralde-espazioak era
trinkoan diseinatzea da; espazio horietan,
automobila –hasiera batean, pertsonen
lekualdaketetan baliozko garraio bakarra
izateko sortua– baztertu egiten da
eta beste bitarteko batzuk bultzatzen dira,
hala nola bizikleta, oinez ibiltzea edo
garraio publikoa, hain zuzen ere ez dutelako
hainbeste kutsatzen, ekonomiaren ikuspegitik
merkeagoak direlako eta pertsona guztientzat
eskuragarriagoak direlako.
|
